Ağrı Dağı ve Fujiyama

⏱ Okuma Süresi 13 dk•Yayınlanma Salı, Kasım 17 2026
Paylaş
X Post


Arkadaşımız Tarık Bey, Fujiyama ile ilgili üç yazı gönderdi. Bir önceki yazımda Ağrı Dağı'ndan bahsetmiştim. Elbette ki, aralarında çok fark var. Ama Müslümanların bakış açısı, Japonların Fujiyama'ya bakışlarından çok farklıdır.
30 Ağustos 2026’da, Japonya’da, Fuji dağına tırmanan 22 Hizmet gönüllüsünü temsilen Kenan Ulu hocamızın duygularını yansıtan yazı:
İnsan Neden Fuji Dağı'na Tırmanır?
Bir güzellik sembolüdür Fuji Dağı; bir zirvedir aşılmayı bekleyen, bir yalnızlık hikayesi... Tek başına durur Japonya'nın ortasında, bakan herkesi kendine hayran bırakarak.
Kâh geçirir başına beyaz yorganını kış aylarında, kâh çeker bulutları üstüne utanarak gizlenir hayran bakışlardan... Uzaktan seyretmesi bir başka güzel, yakınlaşıp tertemiz havasını ciğerlere çekmek bir başka ferahlık verir.
Tarih boyu nice hikayelere konu olmuş, nice ressama ilham vermiş, nice şiirler yazılmıştır hakkında. Bir de insanı kendine çeken bir cazibesi vardır. Gerçek hayranları, tıpkı Divan edebiyatındaki âşığın sevgilide fani olup vahdeti vücuda ermek isteyişi gibi, karşı konulmaz bir şevkle her yaz tırmanırlar ona.
Dört bir yanından, dört koldan çıkılabilir Fuji'ye. Her yol kendince zorluklar barındırır:
Bazısı uzundur, yorar sâliki,
Bazısı kum-çakıldır, yürünmesi zordur,
Bazısı daha diktir, büyür gözünde mesafeler...
Ama her âşık bu zorlukları göze almıştır bir kere. Artık iradenin hakkı verilecek ve 6 saat süren o patika yollar aşılacaktır zirveye ulaşmak için; dünyayı bir de Fuji'nin gözüyle yukarıdan görmek için.
Öyle kolay varılmaz zirvelere... Yükseklerde boran olur, tipi olur. Tırmanış yaz sıcağında denense de Fuji test eder sâliklerini.
Güneşli günde: Sıcak ve billur bir hava eşsiz manzaralar sunar ama zirveye yaklaştıkça yakar tenini yolcunun. "Yanmak gerekir bu yolda" der gibisinden...
Rüzgarlı ve sisli günde: Göz gözü görmez, çarpar rüzgar insanı. Siz hiç Ağustos ayında zangır zangır titrediniz mi? İşte öyle bir havada, dinlenme noktalarında bir yudum sıcak kahveye 3-5 kat fiyat verirsiniz. Rüzgardan korunmak için kaya kovuklarına sığınır insanlar. Bazen 8 kişi çıkılan yoldan çoğu geri döner; ancak bir iki kişi sebat eder vuslata ermek için.
Beş aşamalı bir uruçtur (yükseliştir) bu yolculuk. 5. İstasyondan başlar. 8. Mertebede ancak hakiki âşıklar kalır yollarda. 9. Mertebeye çıkana artık zirve göz kırpar: "Ha gayret, çoğu gitti azı kaldı!"
Zor bir günde, fırtınada ulaşmışsanız zirveye; manzara yoktur belki, sis çevirmiştir etrafı ama hedefe varmanın o sıcak tatmini karşılar sizi. Güneşli bir günde ise tüm Japonya ayaklarınızın altındadır! Her iki tırmanışta da ağızda kalan tat: Zorluğu başarmanın tatlı ferahlığı ve hazzı.
Zirveden sonra yapılacak tek şey vardır: 3 saat boyunca volkanik taşların arasından kayarak aşağılara, insanların arasına inivermek ve hayata kaldığı yerden devam etmek...
Ama bir kere Fuji ile sarmaş dolaş olmuş, zirvede vuslata ermiş olanın kalbine akan o huzur ve haz; bu duyguyu yaşayamamış olanın anlayış ufkunu çok aşkındır vesselam.
Bu da başka bir arkadaşımızın yazısı
"Ben ne kadar ileri gidebilirim?"
İnsan muazzam bir potansiyelle, nuraniyetle yaratılmıştır. İçindeki bu yetenekleri açığa çıkarmak, potansiyelini kinetiğe dönüştürmek ister. Fuji’ye tırmanan bir insan, aslında sadece bir kütleyi aşmaz, kendi bedeninin, korkularının ve acizliğinin sınırlarını test eder. "Ben ne kadar ileri gidebilirim?" sorusu, "İçimdeki bu sonsuz potansiyelin sınırı nerede bitiyor?" sorusunun bir cevabıdır. Ancak insan zirveye çıktığında aslında oranın da kendisini tamamen tatmin etmediğini görür. Çünkü ruh daha fazlasını, arar. Acizlik ile sonsuzluk arasındaki denge insanın en büyük paradoksu, nihayetsiz bir acizlik (C seviyesindeki soğukta bedenin donması gibi) ile nihayetsiz bir arzu (Fuji Dağı’nın tepesini kuşatmak istemesi) arasında yaşamasıdır. Tepesinde fırtına kopan Fuji gibi tehlikeli bir riske giren insan, o muazzam acizliğiyle yüzleşirken aynı zamanda o acizliği aşan iradesini, ruhunu ortaya koyar. Maddi bedenin sınırını tir tir titreyerek görerek, ruhunun maddeden ne kadar bağımsız ve güçlü olduğunu kanıtlamaya çalışır. Özetle, evet, sonsuz bir nurdan ve esmadan hisse alan insan ruhu, bu dar dünyada kendi limitlerini bilmek, hatta o limitleri parçalamak ister. Çünkü o, doğası gereği "sınırlı" olana razı gelmeyen bir fıtratla yaratılmıştır.