Karıncalar sarayları kuşlar filleri yıkar

⏱ Okuma Süresi 12 dk•Yayınlanma Çarşamba, Kasım 18 2026
Paylaş
X Post


Cenab-ı Hak, büyük  icraatlarını küçük şeyleri kullanarak yapar ve böylece büyüklük azamet ve ihtişamını gösterir. “En yüce tanrı benim!..” diyen firavunların saraylarını küçücük karıncalara  yıktırır ve kıpkızıl bir denizde ordusuyla beraber boğar ve atar. O zaman olan olayı, mucize olarak zamanın  denizinden 1881’de oradan günümüze bozulmamış cesedini savurur ve artık Londra’da müzede ibret-i âlem olarak bütün insanların gözleri önüne serer ve insan eliyle sergilettirir…

Fil ordularını da kuşlarla delik-deşik ederek ibret-i âlem eyler. Fil ordularında büyük yalanları, Hizmet’e atılan iftiraları da bir gün bir hakikat fiskesi ile darmadağın edeceğine şüphemiz yoktur. Çünkü bir hakikat danesi bir harman yalanı yakar bitirir… Herhalde insanlık: “YALÂÂN!..  VALLAHİ  YALÂÂNN!..” şarkısını okuyacak günü gelince…

Malum Ebrehe fil ordusu ile önüne geleni mağlub ede ede Mekke’ye yaklaştı. Derdi KA’BE’yi yıkmaktı…

Ebrehe, Hunata isimli bir Himyerî’yi Mekke’ye gönderdi: “Bu beldenin reisini şerifini bul, ona şöyle söyle: Melik (Ebrehe) diyor ki: Ben sizinle harbetmeye gelmedim, ancak şu Beyt’i (Kâ’be’yi) yıkmak için geldim. Eğer bize harb ile karşı koymazsanız, bizim sizin kanlarınıza bir ihtiyacımız yok, şayet benimle harbetmek istemiyorsa, onu al bana getir” dedi.

Hunata Mekke’ye gelince Abdulmuttalib’i gösterdiler. Emredildiği sözü söyledi. Abdulmuttalip de ona “Vallahi biz onunla harbetmek fikrinde değiliz, ona tâkatimiz yetmez. Bu, Allah’ın hürmetli Beyti ve Halil İbrahim Aleyhisselamın Beyti’dir. Eğer Allah men ederse, O’nun Beyti Onun hürmetidir. Yok  eğer bırakıverirse vallahi bizde onu müdafaa edecek kuvvet yoktur.” tarzında cevap verdi. Onunla beraber de oğullarından bazılarını yanına alarak askerlerin bulunduğu yere gitti. Varınca Zünefr’i sordu. O, kendisinin sâdık dostu imiş. Yanına varmış. “Nasıl, şu bizim başımıza gelen hâle bir derman var mı?” demiş. Zünefr de “Ebrehe’nin elinde esir olan ve sabah akşam öldürülmesini bekleyip duran bir adamın ne  dermanı olur? Bende senin başına gelen hale bir derman yok, ancak filin bakıcısı Enis’e haber gönderebilirim, ona seni tavsiye eder ve hakkında hürmetkâr davranmasını ve senin için Melik Ebrehe’den izin alıvermesini ve eğer yapabilirse onun yanında hayır ile bir şefaatte bulunuvermesini rica edebilirim. Yapabilirse gider, ne söyleyebilirsen söylersin” cevabında bulunmuştu. Abdülmuttalib, “Bu bana yeter.” dedi. Bunun üzerine Zünefr, Enis’i çağırtıp ona: “Abdülmuttalib, “Bu Kureyş’in efendisi ve Mekke menbaının sahibidir. Düzde insanları, dağ başlarında vahşî hayvanları doyurur. Melik bunun iki yüz devesini sürdürmüş, onun için yanına girmesine izin alıver ve gücün yettiği kadar yararlılıkta bulunuver.” dedi. O da “Yaparım” deyip Abdülmuttalip’i Zünefr’in anlattığı gibi anlatarak arzetti. Abdülmuttalib gayet olgun dolgun ve çok yakışıklı, insanlar güzeli idi. Ebrehe onu görünce büyükleyerek tâzim ve ikrâm etti, kendisinden aşağı oturtmayı uygun görmedi, yanındaki divana oturmasını da Habeşlilerin görmesini de istemedi, divanından inip minderine oturdu. Abdülmuttalibi de beraberinde yanına oturttu. Sonra tercümanına, “İsteğin nedir?’ diye söyle ona” dedi. Tercüman söyledi. Abdülmuttalib, “Melik’in sürdürmüş olduğu iki yüz devemi bana geri vermesidir,” dedi. Bunu duyunca Ebrehe, “Ben seni görünce gözüme büyük görünmüştün, fakat söz söyleyince gözümden düştün. Ben senin ve atalarının dini olan Kâbe’yi yıkmaya gelmişken, sen onu bırakıyorsun da, bana sürdürmüş olduğum iki yüz deveni mi söylüyorsun?” dedi. Abdülmuttalib  de: “Ben develerin sahibiyim, Kâbe’nin ise bir Rabbi vardır, onu men edecek O’dur.” Ebrehe: “Benden men edip koruyamaz” dedi. Abdülmuttalib ise “Ben O’na karışmam… İşte sen, işte O!..” dedi. Bunun üzerine Ebrehe, Abdülmuttalib’in develerini iâde etti.

Abdülmuttalib gelince, Kureyşlilere olup biteni anlattı. Askerlerin sarkıntı yapmasından sakınmak için, Mekke’den çıkıp dağların tepelerine ve aralıklarına geçmelerini emretti. Sonra Abdülmuttalib kalktı, Kâbe Kapısının halkasını tuttu, beraberinde Kureyş’ten birkaç kişi de kalktı Allah’a dua etmeye başladılar. Ebrehe ve ordusuna karşı Allah’tan yardım diliyorlardı. Abdülmuttalib şöyle diyordu:

“Ey Allahım, kul göçünü, ailesini sakınır esirger, Sen de hıll, hılâl bölgeni: Buraya konmuş, hürmeti tehlikeye maruz kalmış olanları esirge, onların haçları ve güçleri Senin kuvvetine ve kudretine asla üstün gelemez. Eğer Sen onları, bizim Kıblemiz / Kâbemiz ile bırakıverecek olursan, o da Senin bileceğin bir iş, ancak Sana malum olan bir hikmete dayanmaktadır.” 

Sonra Abdülmuttalib Kâbe’nin halkasını bıraktı, emrindekilerle beraber dağ başlarına çekildiler. Ebrehe Mekke’ye girince ne yapacak diye gözetliyorlardı. Sabah olunca Ebrehe girmeye hazırlandı, askerlerini yerleştirdi. Mahmud dedikleri fili de hazırladılar. Mekke’ye doğru sürdüler. Derken Nüfeyl b. Habib varıp filin yanına yanaşmış, kulağını tutmuş bir şey söyleyerek bırakıvermişti, fil çöke kalıp düşmüştü. Nüfeyl dağa kaçmıştı. Fili kaldırmak için çok dövdüler zorladılar, kanattılar direndi. Yönünü Yemen tarafına çevirince koşup gidiyor ama Mekke’ye çevirilince duruyordu. Sersem etmek için şarap içirdiler yine fayda vermedi. Hayvan birşeyler hissetmişti. Bunlar Muhassır Vadisi yanında oluyordu. Birden deniz tarafına ebâbil kuşları, bombardıman tayyareleri gibi çıkageldiler, biri gagalarında, ikisi ayaklarında üç taş atıyorlardı. İsabet alan helâk oluyordu. Askerler kaçmaya başladı. Ama hiçbiri kurtulacak değildi. Ebrehe de isabet almıştı. Kan ve irin içinde vücudu parça parça dökülüyordu. Kalbi de parçalanınca öldü. 

Bunları da dağ tepesinden Nüfeyl, şiir olarak  söylüyordu: “Nereye kaçacaksın ki, takip eden (Kâbe’nin Sâhibi olan ) Allah!... / Sağlık verilmedi mi sana bizden Rudeyna!.. / Bu sabah biz size ‘Gözleriniz aydın olsun’ dedik / Ah görseydin bir olanları Rudeyna!.. / Fakat görme onları sen her  ne olmuşsa… / O Muhassab’ın, çakıllı derenin yanında gördüklerimizi / Eğer görseydin benim kaçışımı da mazur görür, beğenirdin / Ve arada geçenler için de gam yemezdin. / Ben hamdettim Allah’a  / Gördüğüm zaman bir takım kuşlar ve attıklarını taşlar  / Dehşetinden korktuğum zaman… / Askerlerin hepsi Nüfeyl’i soruyorlardı. / Kaçacakları Yemen yolu nerede diye / Sanki üzerinde borç varmış gibi o Habeşlilere…”

Evet, Hakka karşı çıkan herkesin eninde sonunda olacak vaziyet bu. Yok  bundan hiç kimsenin kurtuluşu!..