Herkes tenkit edilmeli mi?

1992 Nisan ayında M. Fethullah Gülen Hocaefendi ilk defa Amerika’ya gitmişti. Amerika’da YÖK vs. yolu ile oraya tahsile gitmiş gençlerle ve bizim arkadaşlarla  görüşmüş…  Bazı radikal görüşlü olanlar,  “Erbakan, Fethullah Hoca vs. herkes tenkit edilmelidir” diğer  İslâmî cemaatlere mensup arkadaşlarıyla ve bizimkilerle münakaşa etmişler.

Temmuz 1992’de ben geldiğimde de benzer düşünceler mevcuttu. Arkadaşlar Pensilvanya’daki kamp yerini alınca onun yakınındaki bir üniversitede doktora çalışması yapan, çok kitap okuyan, Risaleleri de iyi okumuş bir doktora öğrencisi gelip, “Ben 25-30 arkadaşımı, evime çağıracağım. Siz de gelin… Bir görüşelim.” dedi. Bunların bir kısmının aşırı münakaşaya girişecek birileri olması ihtimaliyle,  “Ben öyle münakaşalı ortamlara girmek istemem. Üstad’a, ona buna dil uzatılırlarsa üzülürüm.” dedim. “Ben öyle şeylere müsaade etmem, beni dinlerler, merak etme. Tanışmakta ve tanımakta,  fayda var.” dedi. Neyse gittik. Yine bazıları, “İnsanları,  bilhassa liderleri tabulaştırmamak lâzım” diyerek giriş yaptılar. Sözlerinde keskinlik ve aşırılık yoktu. Ben de söz alarak dedim ki:  “Üstad Hazretleri bizzat kendisi ‘Beni, hatâsız bilmek hatâdır’  diyor. Evet insanları putlaştırmak veya hiç hatasız bilmek yanlış. Hatasız kul olmaz. Ama bizim işimiz gücümüz yok da, durmadan insanların hatalarını araştırıp, tenkit edip durmamız da doğru olmaz. İslamiyet'e beraber yola çıkan insanların disiplin açısından bir yol imanı seçmeleri gerekir. Onun işi de yolu, durakları vs. istişare ile plânlayıp uygulaması gerekir. Elbetteki açık harama düşen kişi kim olursa olsun uyarılmalıdır. Israr ederse, peşinden gidilmemelidir. Ama nisyan ile mâlul olan insanın hatalarından dolayı Kiramen Kâtibin gibi herşeyini araştırıp yazmak, ulu orta tenkit etmek, gıybet etmek, iftiraya varan sözler söylemek doğru değildir. Şimdi İslâm davası güden bizler akşam-sabah başımızdakileri tenkit eder durursak  çok önemli noktalarda,  üzerimize düşenleri de yapmayız. Mesela başlarına rehber kabul ettikleri ama olur olmaz herşeyini tenkit ettikleri mürşitleri,  ‘Bakınız bizden bir irşadçı istediler.  Bir milyon insan hidayete gelecek, oraya gidin’ dediği vakit hiçbir mensubu kılını kıpırdatmaz. Mazeret olarak da ‘Bu yine yanlış bir karar vermiş’ deyip geçerler. Bu durumda emr-i bilmaruf, nehy-i anilmünker üzerimize farz olduğu halde, bundan istinkâf edenlerin durumu ne olacaktır.” meâlinde bir şeyler söyledim. Sonra eğitim hizmetlerinden ve yeni satın alınan yakınlarındaki kamptan bahsettim. Zamanla gelip gittiler. Hatta bazıları akika kurbanlarının etlerini kamptaki öğrencilere ikram ettiler. Hatta bulundukları Yale Üniversitesinde dört-beş katı, YÖK vs. imkanlarla gelmiş yüze yakın çeşitli görüşlerdeki arkadaşlarını Üniversitede toplayıp, ülkemiz için  üzerimize düşen görevler üzerine konuşmalar yaptık. Ben,  “Devletimiz ilkokuldan itibaren bizim için yatırım yaptı,  para harcadı.  Şu anda çoğumuz bu imkânlarla burada bulunuyoruz.  Acaba bu borcumuza karşı bizim de vicdanî görevlerimiz de olmalıdır. İrtibatımız hiç kopmamalıdır.” mealinde bir şeyler söyledim. Ülkemizi seven, düşünceleri bizden çok farklı olan bazıları ile de samimi görüşmeler yaptık. Prof. Dr. Şerif Ali Tekalan  arkadaşımız, o zamanki YÖK  Başkanı Amerika’ya gelince bizimle tanıştırmıştı. Biz de Amerika’nın çeşitli yerlerinde toplantılar organize ederek YÖK  Başkanı  ile Doktora, Master, Üniversite öğrencilerini  bir araya getirmiştik. Kendisine sorular sordular,  isteklerini belirttiler. O da çok güzel tavsiyelerde bulundu. Aklımda kaldığına göre özetle:  “Buralardan ülkemize taşıyacağımız, ilim, fen, bilgi, görgü ve bilgelik olarak taşıyacağımız  güzellikler çok önemli.” meâlinde konuştu. YÖK  Başkanının bu samimi ve içten davranışı çok büyük takdir topladı.