Maddi kılıç artık kınında...

Üstad Bediüzzaman 1936’da zulmen Kastamonu’da mecburî ikamete gönderilmişti. O zamanlar tam da Halk Parti yani tek parti zamanıydı. Avni Doğan  isimli Kastamonu Valisi de, İslâmiyeti hatırlatan ecdaddan kalan tarihî hatıraları birer bahane ile ortadan kaldırmak  istiyordu. Küçük Şeyhlerin Hilmî’yi Üstad, nasıl bu haksızlığa silahla karşı koymaya kalkışınca kerametkârâne kurtarmış onu menfi hareketten alıkoymuştu. Ayni şekilde… İnebolu kahramanlarından Salih Uğurtan Ağabey de Üstad’ın menfi hareketten kurtardıklarından…

Malum şapka inkılabının ilk temeli İnebolu’ya yapılan bir konuşmayla atılmıştı. O zamanlar İnebolu’ya gelen mülkî erkanın hizmetindeki askerler, İnebolu pazarındaki kadınların örtülerine saldırmış, başlarından ve üzerlerinden mahallî giysilerini çıkarmaya kalkışmışlar, kadınlar da Pazar yerine getirdikleri meyve ve meyveleri terk ederek “Düşman askerleri işgal etti” zannıyla köylerine kaçmışlardı. Bunlar arasında Salih Ağabeyin annesi de vardı… Bu olay, onun beyninde şok tesiri yapmıştı. Okuduğu el yazma eski kitaplar deccal ve mehdinin geleceğinden bahsettiği için arkadaşları ile hazırlığa başlamışlardı. Yaptırdıkları kocaman kılıçları biliyorlardı. Çünkü okudukları kitaplarda deccal ve taraftarlarını, mehdinin askerleri öyle kılıçlarla, kılıçtan geçirecekler diye yazıyormuş… Henüz o zamanlarda Üstad Bediüzzaman’ı tanımayan Salih Ağabey gördüğü rüyayı şöyle anlatıyor:

“Odamda yatıyorum. Baktım birisi pencereden bana bir mektup uzatıyor. Hayret ettim, çünkü pencere epeyce yüksek, ikinci katta ‘Bu zât, buraya nasıl uzanıyor’ diyorum. O ise, bana uzattığı mektubu göstererek ‘Bu mektubu oku!’ dedi. Aldım, baktım. ‘Esselâmü aleyküm. Bismihî Sübhanehû’ gerisi Arapça… Dedim ki, ‘Ben Arapça bilmem.’ O ise ‘Oku!’ diye ısrar etti. ‘Cidden  Arapça bilmiyorum’ dedim. Baktım ciddileşti; kesin bir şekilde okumamı emrediyor. Heyecanlanıp telaşa kapıldım. O hâlimle yataktan fırladım.”

O sıralar İnebolu’da meşhur bir Şeyh Efendi var. Çok isabetli bir şekilde rüyalar tabir ediyor. Bunu herkes biliyor. Sabahleyin namazdan sonra onun yanına gidiyor ve rüyasını anlatıp tabirini istiyor. O zât, rüyayı hayretler içinde dinliyor. Sonra Kur’an-ı Kerimden bazı âyetler okuyarak şöyle bir yorum getiriyor: ‘Sana müjde! Müjdeler olsun sana! Sen yakında bütün dünyayı mânen idare edecek birisinin elini öpeceksin. Bizden de çok selam ve hürmet götürmeyi unutma.’ diyor. Çok geçmeden Şeyh Efendi vefat ediyor.

Tam o dönemde İnebolu’da “Kastamonu’ya bir Hocaefendi gelmiş, onu merdiven altı gibi yere hapsetmişler, çeşitli işkencelere maruz bırakmışlar” diye bir şâyia yayılıyor. Bu sefer Salih Ağabey ve Ziya Dilek gidip Üstad’ın elini öpüyorlar. Bunlara, Üstad Hazretleri bir çok noktadan izahlarda bulunsa da onlar okudukları rivayetlerden bir meseleyi şöyle soruyorlar. “Hadiste, deccalın eşeğinin kulaklarının fil kulağı gibi kocaman olacağı, ayaklarının yumuşak olacağı, o eşek yürürken arkasından şiddetli bir ses ve pis bir koku bırakacağı  rivayet ediliyor” diyorlar. Üstad da “Kardeşim, şu bildiğimiz otomobil bir parça o tarife benzemiyor mu? Bunun da kapıları fil kulağı gibi, ayakları (lâstikleri) yumuşak ve giderken arkasından  hem pis bir koku, hem ses çıkarıyor.” diyor.

Bu cevaptan sonra kanaatları kesinleşiyor. Üstad Hazretleri kendilerine muhtelif konularda ders verip asrın cihad tarzının artık, kılıçla, topla, tüfekle değil; kitap yazmakla, okumakla, fikirle ve ikna ile olduğunu izah ettikten sonra; “Kardeşim, maddî kılıçlar kınına girsin. Artık zamanın mücahedesi mânevî kılıçlardır.” diyerek ellerine birer kitap tutuşturuyor.

Üstad Hazretlerinin yanından tam bir tatminle doğru metodu bulup ayrılıp giderken kendilerine gelen bu İnebolu yiğitleri birbirlerine “Yahu bu Hocaefendi, bizim kılıç bilediğimizi nereden biliyordu?” diyorlar.

Evet, kaba kuvvetin, kılıç bilemenin asla zamanı değil… Akıl ve bilim çağındayız. Hiç kimseye zorla bir şey empoze edilemez… Her meselesini ilme tesbit ettiren Kur’an-ı Kerim’in âyetlerin  tefsiri olan  Risale-i Nurlar birer manevî elmas kılıçtır…